PODELI

U četvrtak 25. maja je po treći put u Novom Sadu rasprodata monodrama “Tražim muža” adaptirana po tekstu Duška Radovića, a u režiji i izvođenju Jelice Brestovac.

Svako ko je uzeo kartu za i jednosatni kabare, uzeo je i sat vremena smeha. Posebno zanimljiv momenat – koji jedni obožavaju, dok ga drugi doživljavaju kao nešto najstrašnije što ih može zadesiti, jeste upravo momenat u kojem Jelica aktivno uključuje publiku u sam tok predstave. O samom kvalitetu njene glume govori i ta visoka doza improvizacije kojom je protkana cela predstava, njeni duhoviti odgovori na komentare publike koji govore o njenoj prirodno vrcavoj ličnosti i zanimljivosti.

Uz pretpostavku da se za ovaj tekst odlučila upravo zbog njegove svevremene priče koju nosi, može se dodati i pretpostavka da se glumica i sama savršeno snašla u toku ove priče, kao da nije bilo potrebe za velikim prelazima – bilo da je u likove unela sebe ili one koje je “pokrala” iz realnosti kojoj pripada.

trazim muza2

Sedam likova, sedam različitih žena koje primećujemo zajedno sa promenom ličnog opisa – frizure, odeće i intonacije, a opet kojima je zajednička jedna te ista nit, a to je ona pramudrost koju nosi Radovićeva baka – to da žene bez obzira na to koliko besne na muškarce, ipak ih žele uz sebe, na sve načine se dovijaju kako da ih zadrže i kako da naprave onaj sklad u odnosu koji i očekuju od samog početka. Tako su tu uključene najrazličitije mini-malverzacije koje žene u te svrhe sprovode: od pretnji i bivanja “iznad situacije” do unajmljivanja detektiva i slepog verovanja.

Jelica se sa fiktivnim likom kojeg nosi u svojoj glavi raspravlja i onda kad on nije fizički prisutan, a onda kad ga konačno stekne, čini predmetom obožavanja, što u jednom trenutku krije kao zmija noge, a u drugom na sve načine prikazuje. U kontekstu tog zavođenja i prikaz obožavanja, uključuje se moćni saveznik – muzika i ples. Na sve te načine inače savršene radovićevske hiperbole srpskog pojedinca dolaze do najboljeg izražaja, a vaših sat vremena se pretvara u dinamični spa za mozak.

Milica Erdevički